Toen ik opgroeide als homoseksuele man, heb ik mezelf altijd als heel gelukkig beschouwd; Ik maak deel uit van een liefdevolle, accepterende en ruimdenkende familie, en heb het voorrecht LGBTQ+ rolmodellen te hebben gehad waar ik naar op kon kijken en die mij konden laten zien dat het mogelijk was om als homoseksueel een gelukkig, succesvol en liefdevol leven te leiden. Eén gebied waar ik tot mijn twintigste weliswaar onwetend over was, was echter HIV. Toegegeven, ik wist wat het was, maar afgezien van een paar gedempte zinnen in de lessen PSHE (Persoonlijke, Sociale, Gezondheids- en Economische Studies) op school, was het niet echt iets dat bij me opkwam, afgezien van de zeer basale, archaïsche opvatting dat een positieve diagnose een zeker doodvonnis is.

De afgelopen jaren heb ik mezelf en mijn LHBTQ+-collega's zien groeien en onze kennis over hiv zien verbeteren, maar het lijkt erop dat mijn leeftijdsgroep in bredere zin – en ook zowel oudere als jongere groepen – nog steeds grotendeels ongeïnformeerd lijkt. Het bestaan ​​en de beschikbaarheid van PrEP – een enorme doorbraak voor seksueel actieve mensen overal ter wereld, ongeacht hun seksualiteit – is bijvoorbeeld niet breed gepubliceerd, ondanks dat het vrij verkrijgbaar is bij de NHS in Groot-Brittannië.

Ondanks het gebrek aan krantenkoppen wordt er achter de schermen nog steeds heel veel geweldig werk verricht, zoals ik ontdekte toen ik las: het onderstaande artikel, waarin wordt besproken hoe CRISPR-technologie wordt gebruikt in baanbrekend onderzoek om een ​​einde te maken aan HIV/AIDS zoals wij die kennen. Toen ik dit artikel in mijn inbox zag belanden, besefte ik hoeveel geluk ik heb om bij kdm te werken. Voordat ik hier werkte, had ik er nooit aan gedacht om actief op zoek te gaan naar wetenschappelijke publicaties en artikelen, maar mijn collega's en ervaring bij kdm hebben mij het belang van wetenschap in ons dagelijks leven geleerd en mij de kans gegeven om mijn kennis uit te breiden en te delen. met de mensen om mij heen.

Het is ongelooflijk om te denken dat een geneesmiddel voor HIV vrijwel zeker tijdens mijn leven zal worden bereikt. Met dat ontzag gaat echter een vleugje droefheid gepaard voor al degenen die verloren zijn gegaan – voornamelijk uit de queergemeenschap – en degenen die getroffen zijn door de schaamte, het stigma en het misverstand rond de aandoening. Daarom heb ik tijdens de maand juni – uitgeroepen tot Pride Month – ook momenten genomen om degenen wier verhalen we nooit zullen horen te herdenken, terwijl ik trots, feestelijk en gelukkig ben geweest, en om degenen te vieren die te vroeg zijn heengegaan. de hoop dat wetenschap, discussie en onderwijs kunnen helpen het stigma voor eens en voor altijd te beëindigen. 

HIV uitschakelen: twee benaderingen, één doel | Nieuws over medicijnontdekking